چقدر جای با هم بودن هایمان خالیست

باز هم عید نوروز شد و یه بهاران دیگه داره از راه می رسه، یه سال دیگه به سال های عمرمون اضافه میشه و یه تار موی سفید، رنگ موهامونو خاکستری تر میکنه.جای خیلی از آدمها خالیه، جای سفره های پرمهر و محبت پدربزرگ ها و مادربزرگ هامون و بچه هایی که از سر و کولشون بالا می رفتن، اون بچه ها الان دیگه برای خودشون مردان و زنان بزرگی شدن اما چیزی که جای خالیش همیشه براشون قابل حسه، نبود با هم بودن هاست. یادش بخیر خونه های باصفای دارای سقف های گنبدی که در مقابل خورشید سوزان کویر مثل دژ مستحکمی برای ساکنان خون ...